EngelsNederlands

Weblog Thiemo: 'Frustrerend einde'

Weblog Thiemo voor De Telegraaf

Met een pijnlijke mengelmoes van gevoelens vertrek ik maandag uit Melbourne, waar ik er niet in ben geslaagd me te kwalificeren voor het hoofdtoernooi van de Australian Open. Dat roept, daar ben ik eerlijk in, toch vooral gevoelens van frustratie op.

Terug naar Nederland
Natuurlijk, als professioneel sporter moet je de zaken altijd positief bekijken. Het glas is, zoals ze dat zo mooi zeggen, nooit half leeg maar altijd half vol. En dus zou ik me meer moeten vasthouden aan de twee kwalificatiewedstrijden die ik heb gewonnen, dan aan het derde duel waarin ik kansloos verloor. Maar ja, dat derde duel was wel beslissend voor deelname aan het hoofdtoernooi. Terwijl 128 collega’s maandag aan ‘het echte werk’ beginnen, vlieg ik terug naar Nederland. Blijf bij die gedachte maar eens positief…

Frustratie
De nederlaag in de beslissende kwalificatieronde was volkomen terecht. Mijn gevoel op de baan laat zich nog het beste omschrijven als ‘onzeker’. Ik speel niet graag tegen jongens als Gojowczyk die de ballen heel vlak slaan en dwingend spelen. In de eerste paar games retourneerde hij mijn service ook nog eens heel goed en eigenlijk sloeg bij mij toen de paniek toe. Ik paste mijn spel aan mijn tegenstander aan, hoopte op fouten van zijn kant en ging er zelf niet meer voor. Wanneer je als tennisser in dat scenario belandt, gaat het heel snel. Binnen een uur stond ik met lege handen in de kleedkamer. Frustrerend!

Fysiek goed
Ondanks de voor mij negatieve afloop van het kwalificatietoernooi zal ik toch met de positieve punten van mijn Australische optreden aan de slag moeten. Zo voelde ik me fysiek opvallend goed, ondanks de lange en zware partijen waarmee ik me door de eerste twee kwalificatierondjes had geslagen. Blijkbaar begint mijn lichaam langzaam weer te wennen aan het vaker spelen van echte wedstrijden.

Wedstrijdritme
De nederlaag in ronde drie kan ik dan ook niet wijten aan extreme vermoeidheid. De verklaring voor de kansloze missie ligt vooral in het feit dat ik het afgelopen half jaar vijf wedstrijden heb getennist. Tijdens de training loopt het allemaal al heel behoorlijk, maar zodra ik voor een echte wedstrijd de baan opstap, vliegt de onzekerheid me naar de keel. Een typisch geval van ‘gebrek aan wedstrijdritme’, zoals dat zo mooi heet.

Zagreb
Veel tennissen is dus het devies voor de komende weken en maanden, in de hoop dat ik me weer net zo thuis ga voelen tussen de witte lijnen als ik in het verleden heb gedaan. Aan dat verleden moet ik tegelijkertijd niet meer terugdenken, ik moet aan de slag met het hier en het nu. Hard aan het werk dus en over een ruime week richting het ATP-toernooi in Zagreb, waar ik me via de kwalificaties zal proberen te plaatsen voor het hoofdschema.

Eerst wacht een lange vlucht van Australië terug naar Nederland; daarna een nog veel langere weg terug naar waar ik graag weer wil staan in de tenniswereld…